ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Του Γιάννη Στάθη

«Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στο ακρογιάλι.»

Γιώργος Σεφέρης

Όσο μεγαλώνω τόσο νιώθω, ότι μεγαλώνει και η αγάπη μου για την θάλασσα.  Πηγή ζωής ήταν ανέκαθεν η θάλασσα για το χωριό μας. Μεγάλο σχολείο για όλους μας.  Μεγάλοι ψαράδες πέρασαν από το χωριό και μεταλαμπάδευσαν την τέχνη τους ,στους νεότερους.

 Πλαταριά και θάλασσα, δύο λέξεις και δύο έννοιες, βαθιά συνδεδεμένες.

 Δεν θα μπορούσα λοιπόν να αντισταθώ στην πρόκληση να ξαναζήσω την εμπειρία της επαφής με την θάλασσα με την βοήθεια και προθυμία των ψαράδων της Πλαταριάς.  Την Μεγάλη Δευτέρα και την Μεγάλη Τρίτη «ταξίδεψα» με δύο συγχωριανούς και  φίλους από τα παλιά, τον Τάσο και Θωμά, και παρακολούθησα σαν μαθητής την τεχνική του ριξίματος και του μαζέματος των διχτυών.

ΤΑΣΟΣ

Το απόγευμα της Μεγάλης Δευτέρας επιβιβάστηκα με όλα τα ψηφιακά μου «σύνεργα»  στον «ΣΠΥΡΟ», το καΐκι του Τάσου Θεοδώρου.  Τον Τάσο τον γνώρισα σαν οικοδόμο, σοβατζή, επιχειρηματία, ναυτικό μα πάνω από όλα  ως ψαρά.

 «Η δουλειά κοντά στην θάλασσα με έχει ωφελήσει σαν άνθρωπο, με ηρεμεί και με γαληνεύει», μας είπε ο Τάσος.  Ανοιχτήκαμε στον όρμο της Πλαταριάς και απλώσαμε το δίχτυ μήκους 3,5 χιλιομέτρων εύκολα και απλά.  «Τα ρεύματα και τα βάθη τα ξέρουμε εμπειρικά, δεν χρειαζόμαστε μηχανήματα, ο άνεμος μας οδηγεί», πρόσθεσε ο Τάσος.  Ο «ΣΠΥΡΟΣ» έχει το όνομα του πρώτου καϊκιού του Τάσου το οποίο ήταν και πολύ γουρλίδικο για τον ίδιο.  Κατασκευάστηκε στην Ιερισσό το 1998, έχει μήκος 9 μέτρα, ιπποδύναμη 120 hp και μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 9 κόμβων.  Ο Τάσος Θεοδώρου, 62 ετών σήμερα έχει δύο κόρες και είναι ήδη παππούς.   Λατρεύει την θάλασσα και απ ότι αντιλήφθηκα, τον λατρεύει κι αυτή.  «Αν θέλεις να είσαι ψαράς, πρέπει να μάθεις να σέβεσαι την θάλασσα και να εκτιμάς ότι σου δίνει».

Στην ερώτηση μου , πως μπορεί κάποιος να νιώσει ότι είναι έτοιμος να γίνει ψαράς , μας ειπε την δικιά του ιστορία . «Δούλευα με τον Κουκουρέτο ( Ψαράς θρύλος στην εποχή του) . Μου είπε τότε λοιπόν , ότι θα είμαι έτοιμος την στιγμή που θα μπορώ να ράβω το δίχτυ μόνος  μου !!»

ΘΩΜΑΣ

Νωρίς το πρωί της Μεγάλης Τρίτης επιβιβάστηκα στην «ΑΡΓΩ», το καΐκι του Θωμά Αναστασίου.  Έτσι ήταν πάντα  το όνομά της.  Ήρθε στην Πλαταριά από την Ραφήνα το 1996.  Πανέμορφο σκαρί, λευκό για να σπάει η μονοτονία του πελάγους.  Μέγιστη ταχύτητα, 9 κόμβοι. Για την ιστορία η ΑΡΓΩ πρωταγωνιστεί κάθε χρόνο στην μεταφορά της Αγίας Παρασκευής από το πανέμορφο και ομώνυμο ξωκλήσι στο λιμάνι της Πλαταριάς .

 Ο Θωμάς, ή ο «Ζορμπάς» όπως τον αποκαλώ εγώ, είναι ψαράς από τα παιδικά του χρόνια.  Υπηρέτησε την θητεία του στο πολεμικό ναυτικό σαν ηχοεντοπιστής στα αντιτορπιλικά.  Αγαπά την θάλασσα και ζει την ζωή σαν γνήσιος  «Ζορμπάς».  Έχει δύο γιους και διανύει την έκτη δεκαετία της ζωής του. 

Στην δράση τώρα . Με χαμηλή ταχύτητα πλησιάσαμε το «καλαδούρι» στα μέσα του όρμου και με μαγικές κινήσεις ο Θωμάς ,πέρασε το δίχτυ στις ανέμες και ξεκίνησε το μάζεμα.  Η τέχνη και η μαεστρία ήταν εξαιρετική όπως επίσης καλή ήταν και η ψαριά. «Δύσκολο μεροκάματο, πολλές φουρτούνες, αντίξοες συνθήκες, υγρασία και αλμύρα», σχολίασε ο Θωμάς.  «Ωστόσο τίποτα δεν συγκρίνεται με την μαγεία και τα χρώματα του κόλπου της Πλαταριάς.»  Και να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι σαν γνήσιος Ζορμπάς , λατρεύει το ούζο! Μου υποσχέθηκε δε , ότι το καλοκαίρι θα μου δείξει την τεχνική της απόλαυσης του ούζου!

Επιστρέψαμε στο λιμάνι της Πλαταριάς.  Η αλήθεια είναι ότι όλα μου φάνηκαν  πολύ εύκολα και απλά.  Για να είμαστε όμως ειλικρινείς, αυτή η ευκολία ήταν  η συμπυκνωμένη εμπειρία 10ετιών.

Το συμπέρασμά μου, το οποίο απλά επιβεβαίωσε την πεποίθησή μου, ήταν ότι οι ψαράδες είναι άνθρωποι μεγαλωμένοι με την θάλασσα.  Λιγομίλητοι, απόλυτοι, με καυστικό χιούμορ, σου δίνουν την αίσθηση ότι στις φλέβες του κυλάει νερό της θάλασσας. 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΞΥΛΙΝΑ ΣΚΑΡΙΑ

Από μικρός αγαπούσα τα ξύλινα σκαριά .Συγκεκριμένα , «η Θεοδωρούλα» η βάρκα του παππού μου και του θείου μου ΚίτσοΘωμά (Πατέρα του Θωμά) ήταν το μεγάλο μου μεράκι. Αυτή η αγάπη με έκανε στην πορεία να ασχοληθώ με την εξελιξη των ξύλινων σκαριών . Συνεπώς για την πληρότητα της παρουσίασης  θα αναφερθώ συνοπτικά σε αυτή την κληρονομιά .

Η Ελλάδα είναι μία χώρα με μεγάλη ναυτική παράδοση και κληρονομιά.  Η ξυλοναυπηγική είναι μία από τις σημαντικότερες παραδοσιακές τέχνες που οι ρίζες τους χάνονται βαθιά μέσα στον χρόνο.  Η ναυπηγική τέχνη αναδείχτηκε και στην χώρα μας δίνοντας ζωή σε αμέτρητα ξύλινα σκαριά.  Τα ξύλινα καΐκια είναι έργα μαστοριάς, γνώσης και εμπειρίας που αποκτήθηκε στο πέρασμα των αιώνων.  Δυστυχώς, η εξέλιξή της σταματάει απότομα και θα έλεγα άδοξα στις μέρες μας. 

Η έλευση και η ολοκληρωτική επικράτηση  του πλαστικού δυστυχώς κατέστησε την επιλογή του ξύλινου σκάφους χρονοβόρα και ασύμφορη.  Ένα σημαντικό κομμάτι της ναυτικής μας παράδοσης σήμερα  βυθίζεται μέχρι να το αποσυνθέσει η θάλασσα και ο χρόνος.

Αναντικατάστατη ήταν η εμπειρία που είχα την τύχη να ζήσω.  Ήξερα τους δύο φίλους σαν συγχωριανούς αλλά όχι σαν ψαράδες.  Γνώρισα δύο ανθρώπους που διαβάζουν τις διαθέσεις της θάλασσας, ακολουθούν μονοπάτια και δρόμους που μόνο αυτοί βλέπουν.  Τα μάτια τους και η ακοή τους προσανατολίζονται από τους ανέμους.  Γνωρίζουν τα νερά της Πλαταριάς όπως την γειτονιά τους!

 Τους ευχαριστώ και ελπίζω σύντομα σε επόμενη πρόσκληση.

Γιάννης Στάθης ( μαθητευόμενος ψαράς)!

read more

The reformation and salvation of the Greek economy is not the responsibility of the EC, ECB and IMF “troika”, but the duty of Greeks.

An article by JOHN STATHIS.*

The reformation and salvation of the Greek economy is not the responsibility of the EC, ECB and IMF “troika”, but the duty of Greeks.

  

Our country is nowadays situated on perhaps the most critical turning point of its modern economic history as the failed political policies of the recent decades have literally led it to the brink of bankruptcy.

Greece is today a toy in the hands of its creditors and unfortunately enslaved under the stipulations placed upon it by the prevailing global economic centers.

The harsh truth is that in Greece the private economic sector has not gone bankrupt. The state is the one going bankrupt and in its futile attempt to save itself, it enforces unbearable taxes, “permanent temporary contributions”, reductions in salaries and pensions, essentially pushing the economy to a slow death.

Greece has drowned from the unreasonable, uncritical and exorbitant borrowing done by our politicians, whose one and only target was to buy off the citizens’ vote giving in return outrageous provisions and assigning them to various positions, not having society’s best interest at heart, but in order to ensure their own reelection and the vain enjoyment of the pleasures of power.

The unprecedented outburst of crime rates, public disgrace of politicians, explosion of unemployment, economic and social pauperization of a large percentage of the citizens, the uncontrollable immigration, permanent protests that paralyze the center of Athens, ever increasing “padlocks” on business doors as well as the downward spiral of fiscal numbers, are all clear indicators that things are not going well. The control of developments is completely lost. 

Unfortunately the political system has not realized the dead end towards which it is leading us. The apathetic and irresponsible posture, combined with its tragic inadequacy in dealing with developments, point to its complete lack of awareness of the consequences that await the country.

Let’s dwell more specifically on the fiscal sector, which is the actual heart of the problem of the Greek economy.

The policy followed, with the constant and ineffective increase of taxes as well as the utter failure to put an end to tax evasion, does not under any circumstances result in increasing the public revenue. Quite the contrary, it leads to the necrosis of the market and the collapse of public revenue.

The fiscal policy of the last two years exhausts itself trying to increase revenue using a mixture of threats and facilitations. Outrageous increases of tax rates, strict penalties combined with settlements and facilitations already have obvious negative results. The state budget has already fallen short of its targets , while the future projection of economic numbers and fiscal performance seems extremely alarming. The increase of tax rates does not mean corresponding increase in tax income. If someone combines the afore mentioned faulty policy with the utter disintegration of the tax collection mechanism, then the future appears nightmarish.  All measures, even the most suitable ones, when exaggerated bring opposing results to the ones expected.

Unfortunately the tool of tax politics in the hands of wizard’s apprentices has nowadays been transformed into a mechanism that robs law-abiding citizens of their fortune and incomes, with the sole purpose of sustaining gigantic counterproductive public structures and bureaucracies.

Our opinion is, always referring to modern international theory and practice, that taxing in order to be productive should be simple, just and low. Albeit, the exact opposite from what is happening today in our country, where taxing is complicated, unjust and,naturally,very high, resulting in the sad governmental performances.

The problem with the Greek economy is not just its income; not just the tax evasion; not just the black economy. In our view the most significant problems are state expenditures and extravagances. The state should enforce as little tax as possible, be it direct or indirect, and of course drastically reduce its expenditures.

In order to avoid bankruptcy and utter social failure, there is only one option…the one that will enforce dramatic cutbacks both to the size of the state and public expenditures – squandering. In order for this country to get on a development course, there has got to be a neat and effective state that functions and serves the taxed citizen.

Greece supports perhaps one of the biggest public sectors globally, while contrary to that, the standards of the services offered are tragic to nonexistent.

Generally, in our country, it needs to be made clear that the public sector was created to serve society in the most efficient and effective way. One could state that, apart from exceptions, the public sector in our country is probably a laid back and safe employer of privileged citizens with political connections.

Today, the Greek economy faces an amalgamation of high debt, large deficit and extremely low competitiveness. The combination of the aforementioned is to blame for the fact that our economy cannot borrow reasonably nor can it enter a course of development. The persistent, stable and systematic dealing with the factors mentioned above will enable the creation of the prerequisites needed to exit the deep recession.

Our country could achieve relatively high development rates under the circumstance that it would radically improve its competitiveness. Something that, unfortunately, does not seem as being achieved. The new economic model that Greece needs, means completely abandoning the excessive consumption and turning towards savings and investments. It means walking away from the logic of statism and turning to business initiative and competition. It means reinforcing the export orientation of the economy. Without a doubt, the paying off of the debt could be realized by exporting more than importing.

Bankruptcy and catastrophe could be avoided and the country could reenter a course of development, provided that significant economic reformations take place immediately and consistently. Nevertheless, no one should be under the delusion that we could shortly and painlessly return to the previous situation or even one that resembles it. Unfortunately we must forget, once and for all, the distorted model of development that has driven us to this crisis; Meaning the irrational and senseless consumption that has been based on the abundance of easy loans from the banking system. Unfortunately this was a model that satisfied the unreasonable consumerism of the present, at the expense of the future.

In order to achieve the reformations that will point the way in the right direction, major social consent is required, something that appears to be absent. One could also add that a large percentage of Greeks is deeply troubled about whether we will overcome the crisis and, most important, is unaware of the way all that is being enforced will contribute to reaching the goal. Patience and tolerance have probably run out.

The situation is extremely grave and there doesn’t seem to be an acknowledgement of the dead-end our country is being led to. Today the Greek public sector has collapsed. The public administration is paralyzed.

An urgent readjustment of policies and a radical change of mentality are required. The leadership of the country needs to move forward with sweeping changes on all levels. With daring and courage, with imagination and determination. There is a dire need to replace populism with new leaderships that will have vision, know-how, patience, orientation and most of all a plan, in order for Greece to re-obtain high rates of development, which will allow it to elude this murderous crisis.

And for all this there is significant support; The Greek people, who have realized the criticalness of the situation and have shown a unique attitude of responsibility. They know that they cannot expect much from the political system anymore, however they have proven to support the right initiatives and strategies. No matter where they come from. As long as they exist…

*John Stathis was born in 1969 in Ioannina .

He studied business administration in Athens , with postgraduate studies in the field of Banking Management and Marketing , by attending universities G.Washington University and Middlesex University respectively .

He is a graduate of the special departments , state administration and leadership as well as tax policy and administration of the School of Public Administration, John Kennedy School of Government , Harvard University , USA. He recently completed his studies at the department of organizational behavior and business analysis of the University of Stanford. He participated  in a number of domestic and international seminars and further training in the fields of Retail Banking , financial investment , human resource management etc.

He started his career in the Latsis group of companies in 1989 and in particular in the shipping company ARGONAFTIS and then switched to EUROMERCHANT  BANK (EUROBANK), where he remained for fifteen years , evolving to higher administrative and operational positions of responsibility in the area of ​​Retail Banking

He continued his career in EMPORIKI BANK (COMMERCIAL BANK OF GREECE) as sales manager .

Next stop was the Ministry of Economy and Finance , where he served as a senior executive with political responsibility in the field of taxation and customs mechanism . During his tenure he trained in issues of economic and organized crime at the US DEPARTMENT OF TREASURY, the IRS CRIMINAL INVESTIGATION and in customs and actions against trafficking and smuggling in the Italian financial police , GUARDIA di FINANZA.

To 2008 he returned to the private sector as a project manager of MARFIN INVESTMENT GROUP (MIG) having the responsibility  as  CEO of RADIO KORASIDIS . Today , John operates as a business consultant .

His writings are published in Greek newspapers and magazines , while his financial analysis , are presented in prestigious international publications in Greece and abroad .

He has traveled extensively to many countries in Europe and America and works as a consultant for market analysis for Greek and international companies operating in the field of trade in these areas .

He is currently Executive Vice President of the Greek Association of CFOs.

John Stathis has three sons and a daughter and lives in Athens .

read more

GREEK ECONOMY IN THE MIDST OF INTERNATIONAL FINANCIAL CRISIS ARTICLE BY JOHN P . STATHIS

The poet says that the night does not succeed the night. Today a big pioneering part of the Greek society converges in certain basic admissions and choices. The Greek avant-garde should seek an economy that will be the foundation for the social and cultural progress. An economy supported in enterprising decisions that diffuse profits and economic results in all the layers of society. “ALEKOS PAPADOPOULOS The steps of Esternach. Greece after 2010”.

          After 30 years of extreme economic liberalism, the fiasco of self-adjusting markets led the world economy on the verge of collapse. Aiming at the prevention of a new big recession, all hopes consigned in the state. Throughout the economic history, there has never been, in such extent and intensity, a monetary and budgetary intervention like the one we are experiencing now from the total of governments, so that the world economy is rescued from the worst nightmare of the last 80 years. 

One could easily and calmly realise that the collapse was averted, however, any economic recovery that may emerge, remains exceptionally precarious and fragile. The big structural problems which caused the crisis remain unsolved. Unfortunately, the unusual and unprecedented government intervention was not accompanied by essential interventions and reforms. Let us stand to certain remarkable lessons which, despite their undoubtedly high cost, will constitute reliable guides and guidelines for the future prosperity.

The markets cannot be self- adjusted.

 In conclusion, it could be argued that without the appropriate regulations and interventions by the state, the markets are led to exaggeration. The blind hunting of profit and the greed did not lead the society to a general prosperity.  Certainly, there was no help for the workers who were found unemployed, for the householders of real-estate who risk losing their fortunes, for the pensioners who face the future with uncertainty and of course, for the tax payers who paid hundreds of billions for the rescue of the commercial and investment banks. 

Indeed, with the argument that the rescue of banks could maintain the lending, thus the “blood donation” of economy and trade, the medium tax payer was the one to support with his money the big financier organisms.  However, up to this day, the rescued banking system has not channelled fluidity in the market, always with the aim of the support of employment and the interception of unemployment. More and more prevails the opinion that political control over the financier system is required, so that the drain of credits in the real economy is ensured and not in the re-establishment of the cost of mistaken investment choices.

Confrontation of the crisis and Greek economy.

          As far as the Greek economy is concerned, everyone today recognizes that it is found in a serious crisis. The awareness of this undoubtedly very unpleasant reality also constitutes the basic condition for the mobilisation of all productive forces, aiming at the confrontation of this difficult situation and our exit from the crisis. Unfortunately, while the European and world economy recover, even if important dangers still remain, in our country the recession will be continued also in 2010 as well.  The international crisis brought to light the pre-existing big macroeconomic imbalances as well as the structural weaknesses of the Greek economy.  The Greek state is judged as an organism anorthologically and irrationally organised and overgrown. It is distinguished for the total waste of precious resources without offering to its citizens corresponding services. Moreover, the without precedent divergence of development of budgetary sizes during 2009 had a dramatic effect on the issue of reliability of the country.  This situation is reflected in the reactions of international markets which influenced the cost of lending of the state. The effort that is required for the emersion of the country out of the crisis is undoubtedly enormous. 

Structural reforms are required, with basic parameters the improvement of competitiveness and productivity, while one essential course of action is the creation of conditions for the final and definite cleansing of public finances.  Actions in the direction of the reduction of public expenses, the drastic restriction of cost of government mechanisms, the reduction of tax evasion but also the radical confrontation of insurance problem, would have positive impact for the re-establishment of reliability of our country and confidence in its potentials.

However, it has been proven that none of the above can be brought into effect without the change of mentality from all of us. In theory, there is the among all of us commonly accepted opinion for the essential reforms and the stabilisation of economy, as long as what everyone considers as his own or of his own interest is not offended. It is easy to discuss about national challenge, but without collectiveness as far as the commonly accepted goals are concerned, any effort strikes as hopeless.

         

Now, however, we do not have any other choice, we do not have any more time. 

No one is going to help us regulate our internal affairs. On the contrary, if we do not do it on our own, the consequences will be severe and painful not only for us but also for the next generations.

John Stathis is an economist. He served in the private and public banking industry as a high level official .

( jstathis@gmx.com )

read more

Απλοί και κατανοητοί νόμοι της φορολογίας

Το τηλεοπτικό κοινό του καναπέ,έτοιμο να "καταναλώσει" περισπούδαστες οικονομικές "αναλύσεις " απο "φωστήρες της οικονομικής σκέψης......

Το παρακάτω εκπληκτκο κειμενο με την απλοτητα του εξηγει τους οικονομικους νομους της φορολογιας.κατα τη γνωμη μου ειναι χρησιμο και για τους γνωστες αλλα και για τους μη. Δέκα συμμαθητές από το Γυμνάσιο ξαναβρέθηκαν μετά από τριάντα χρόνια και άρχισαν να κάνουν καθημερινή παρέα.

Με διαφορετική οικονομική κατάσταση ο καθένας τους, αποφάσισαν να βρίσκονται στο καφενείο, ουζερί "Το Τηνιακό" όπου έπιναν τις μπυρίτσες τους και έκαναν καθημερινό λογαριασμό 100€.

Οι δέκα φίλοι μας επίσης συμφώνησαν να πληρώνουν τον λογαριασμό με βάση την οικονομική κατάσταση του καθενός που όλοι θεώρησαν δίκαιο.

Έτσι πλήρωναν τον λογαριασμό ως κάτωθι (όπως περίπου πληρώνουμε τους φόρους μας):

1 Αρτέμιος, ταμείο ανεργίας €5.000 

2 Βασίλειος, ταμείο ανεργίας €5.000 

3 Γεώργιος, ταμείο ανεργίας €5.000 

4 Δημήτριος ΤαμείοΑνεργίας €5.000 

5 Ευστάθιος, part time υπάλληλος με εσόδημα 10.000 ευρώ, πλήρωνε 1 ευρώ στον κοινό λογαριασμό

6 Ζαφείρης, τεχνικόςΗ/Υ με εισόδημα 15.000 ευρώ, πλήρωνε 2 ευρώ στον κοινό λογαριασμό

7 Ηρόδοτος, δημόσιος υπάλληλος με εισόδημα 25.000 ευρώ, πλήρωνε 8 ευρώ στον κοινό λογαριασμό

8 Θεοφάνης, δικηγόρος με εισόδημα 40.000 ευρώ, πλήρωνε 12 ευρώ στον κοινό λογαριασμό

9 Ιγνάτιος, γιατρός με εισόδημα 70.000 ευρώ, πλήρωνε 22 ευρώ στον κοινό λογαριαμό

10 Κωνσταντίνος, επιχειρηματίας με εισόδημα 200.000 ευρώ, πλήρωνε 55 ευρώ στον κοινό λογαριασμό. 

ΣΥΝΟΛΟ: 100 ευρώ

Οι φίλοι μας, πλήρως ικανοποιημένοι με την συμφωνία, βρισκόταν καθημερινά για τις μπυρίτσες τους.

Ο καφετζής, ο Δήμος, που απέκτησε ξαφνικά δέκα νέους πελάτες από το πουθενά, σαν επιχειρηματικό μυαλό που ήταν, και για να μην τους χάσει από πελάτες, τους λέει ένα Σαββατόβραδο:

"Επειδή είσαστε οι καλύτεροι πελάτες μου, θα σας κάνω έκπτωση 20€ στον λογαριασμό σας! Έτσι από εδώ και στο εξής θα μου δίνετε 80€ για τις μπύρες σας αντί για 100€!". 

Ξαφνικά οι δέκα φίλοι μας απέκτησαν ένα πρόβλημα να λύσουν, τι ποσό θα πλήρωνε τώρα ο καθένας τους εάν συνέχιζαν να πληρώνουν τον λογαριασμό όπως πληρώνουμε τους φόρους μας;

Πως θα μοίραζαν την μείωση των 20 ευρώ μεταξύ τους; 

Ο Αρτέμιος είπε στους υπόλοιπους ότι λογικό θα ήταν οι τέσσερις πιο φτωχοί να συνεχίσουν να μην πληρώνουν τίποτε, και οι υπόλοιποι έξι να μοιραστούν την έκπτωση ισόποσα μεταξύ των. Δηλαδή ο καθένας από τους έξι να πληρώνει 3,33 ευρώ λιγότερα.

Αυτή η ιδέα απορρίφτηκε πάραυτα από τους υπόλοιπους!

Έτσι οι δέκα φίλοι μας ζήτησαν την βοήθεια του Δήμου του καφετζή που τους πρότεινε την παρακάτω λύση:

1 Αρτέμιος, εξακολούθησε να μην πληρώνει 

2 Βασίλειος, εξακολούθησε να μην πληρώνει 

3 Γεώργιος, εξακολούθησε να μην πληρώνει 

4 Δημήτριος, εξακολούθησε να μην πληρώνει

5 Ευστάθιος, πλήρωνε 1 ευρώ και τώρα δε θα πλήρωνε καθόλου

6 Ζαφείρης, πλήρωνε 2 ευρώ και τώρα θα πλήρωνε 1 ευρω, κέρδισε 1 ευρώ

7 Ηρόδοτος, πλήρωνε 8 ευρώ, τώρα θα πλήρωνε 5 ευρώ, κέρδισε 3 ευρώ

8 Θεοφάνης, πλήρωνε 12 ευρώ, τώρα θα πλήρωνε 8 ευρώ, κέρδισε 4 ευρώ

9 Ιγνάτιος, πλήρωνε 22 ευρώ, τώρα θα πλήρωνε 18 ευρώ, κέρδισε 4 ευρώ

10 Κωνσταντίνος, πλήρωνε 55 ευρώ, τώρα θα πλήρωνε 48 ευρώ, κέρδισε 7 ευρώ 

ΣΥΝΟΛΟ: 80 ευρώ

Και οι δέκα φίλοι μας είχαν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι.

Οι τέσσερις πιο φτωχοί εξακολουθούν να πίνουν τις μπυρίτσες τους δωρεάν.

Ο πέμπτος της παρέας, ο Ευστάθιος δεν πληρώνει πλέον τίποτε.

Οι πέντε που θα συνεχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό, τώρα πληρώνουν λιγότερα.

Όμως, όταν βρέθηκαν έξω από το καφενείο, άρχισαν να συγκρίνουν πόσο λιγότερο πλήρωνε ο καθένας και έτσι άρχισαν οι γκρίνιες... 

"Εγώ κέρδισα μόνο 1€ από την έκπτωση" είπε ο Ευστάθιος, ο πέμτπος της παρέας, "αλλά ο Κωνσταντίνος κέρδισε 7€". 

"Σωστά" είπε ο Ζαφείρης, ο έκτος της παρέας, "και εγώ κέρδισα 1€ αλλά είναι αδικία που ο Κωνσταντίνος κέρδισε 700% περισσότερα!". 

"Αυτό είναι αλήθεια" είπε ο Ηρόδοτος, ο έβδομος της παρέας, "«εγώ κέρδισα 3€ και αυτός 7€. Οι πιο πλούσιοι κερδίζουν τα πιο πολλά!". 

Ταυτόχρονα σχεδόν οι τέσσερις πρώτοι της παρέας (Αρτέμιος, Βασίλειος, Γεώργιος και Δημήτριος) ούρλιαζαν:

"Μισό λεπτό. Εμείς δεν κερδίσαμε απολύτως τίποτα. Το σύστημα εκμεταλλεύεται μονίμως τους φτωχούς!". 

Οι εννιά φίλοι, όλοι δυσαρεστημένοι με τον Κωνσταντίνο που κέρδισε τα πιο πολλά, το περικύκλωσαν έξω από το καφενείο, τον έκαναν τουλούμι στο ξύλο και το άφησαν αναίσθητο στο πεζοδρόμιο της Λεωφ. Αλεξάνδρας. Την επόμενη μέρα, την Κυριακή, όπως ήταν αναμενόμενο, ο δαρμένος της παρέας, ο Κωνσταντίνος, δεν εμφανίστηκε στο καφενείο. Οι υπόλοιποι εννιά έπιναν χαρούμενοι τις μπυρίτσες τους έχοντας ταυτόχρονα βγάλει και το άχτι τους με τον Κωνσταντίνο!

Η χαρά όμως τους κόπηκε απότομα όταν ήλθε η ώρα του λογαριασμού! Τότε ανακάλυψαν ότι τα χρήματα που είχαν όλοι μαζί πάνω τους ήταν μόλις 32 ευρώ...Ούτε τον μισό λογαριασμό δεν μπορούσαν να πληρώσουν γιατί τους έλειπαν τα 48€ του Κωνσταντίνου...

Λοιπόν, φίλοι και συνεργάτες, συγγενείς και συνάδελφοι, εργαζόμενοι και άνεργοι, συμφοιτητές και δημοσιογράφοι:

Έτσι ακριβώς δουλεύει το σύστημα πληρωμής των φόρων. Οι πιο πλούσιοι πληρώνουν τα πιο πολλά. Όταν όμως γίνεται μείωση φόρων, αυτοί που πλήρωναν τους υψηλότερους φόρους κερδίζουν τα πιο πολλά από την μείωση!

Εάν τους φορολογείς πάρα πολύ και τους επιτίθεσαι επειδή έχουν οικονομική ευχέρεια, μπορεί να μην ξαναεμφανιστούν ποτέ στο "καφενείο". 

Στη πραγματικότητα οι θαμώνες του καφενείου μπορεί να αρχίσουν να πίνουν μπύρες σε άλλα "καφενεία", εκτός της χώρας πιθανόν, όπου η ατμόσφαιρα είναι πολύ πιο φιλική και πιθανώς οι μπύρες να κοστίζουν λιγότερο!!!

Για όσους κατάλαβαν, δεν απαιτείται εξήγηση!

Για όσους ΔΕΝ κατάλαβαν, ΔΕΝ υπάρχει εξήγηση!

Γιάννης Στάθης 

Υ.Σ. Αυτό το άρθρο, είναι παράφραση ενός αγνώστου συγγραφέως κειμένου που υποτίθεται ότι το έγραψε ο David Kamerschen, Ph.D., Professor of Economics, University of Georgia. Ωστόσο ο φερόμενος συγγραφέας του κειμένου που κυκλοφορεί στο internet με τον τίτλο "Bar Stool Economics" διαψεύδει οτι είναι αυτός ο συγγραφέας. http://www.snopes.com/business/taxes/howtaxes.asp

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=175400&catid=4

read more

Ηγουμενίτσα 30 Νοεμβρίου 2013.

Ηγουμενίτσα 30 Νοεμβρίου 2013. Ειχα την τιμή να παραστώ σε γευμα με τιμώμενο πρόσωπο τον Θεσπρωτό ,Βύρωνα Πολύδωρα. Καταπληκτική εκδήλωση , μοναδικός ο Βύρωνας !! Θα εχουμε την ευκαιρία να σχολιάσουμε περισσότερα , σύντομα. Στην φωτό , στα αριστερά μου ο αδελφικός φίλος μου ,ναυτιλιακός πράκτορας ,Ακης Μπρέστας και στα δεξία ο Αντιπεριφερειάρχης Ηπείρου για θέματα υγείας , φαρμακοποιός, Νικόλας Κάτσιος.Συγχαρητήρια στους διοργανωτές!!!

read more

ΠΛΑΤΑΡΙΑ

ΠΛΑΤΑΡΙΑ


Kαταπράσινη και πανέμορφη η Πλατάρια, υπόσχεται στους επισκέπτες της αμέτρητες στιγμές απόλαυσης.
Σμαραγδένια νερά , μοναδικά ηλιοβασιλέματα, χρυσαφένιες αμμουδιές , μαγευτικοί όρμοι , ασημοπράσινες πλαγιές κατάφυτες με ελαιόδεντρα.
Αυτή είναι η Πλαταριά , το κοσμοπολίτικο χωρίο που σας προσκαλέι να ανακαλύψετε τις ομορφιές του
Η Πλαταριά είναι ένας τουριστικός προορισμός για όλους , νέους ζευγάρια , οικογένειες φυσιολάτρες .
Είναι πολλοί εκείνοι που επισκέπτονται την Πλαταριά επί σειρά ετών. Ο χώρος ασκεί πάνω τους μια ακατανίκητη έλξη στην οποία δεν μπορούν να αντισταθούν.
Επιλέξτε την Πλαταριά για τις διακοπές σας και είναι βέβαιο ότι θα μείνετε μαγεμένοι με τις ομορφιές της

Το χωριό.

Η Πλαταριά Βρίσκεται στο μυχό του ομώνυμου όρμου , ο οποίος γεωγραφικά τοποθετείται μεταξύ των λιμένων Ηγουμενίτσας και Συβότων και διαχωρίζεται από τον όρμο Ηγουμενίτσας, από την χερσόνησο Ληοτριβιά. Στο νοτιοδυτικό όριο του εκτείνεται η βραχονησίδα Ξερονήσι η Ιερονήσι η οποία καταλήγει στο ακρωτήρι Γουρούνι . Το μέγιστο άνοιγμα του κολπου ξεπερνάει τα δυο ναυτικά μίλια ενώ η απόσταση του από τον μυχό είναι περίπου 3,5 ν.μ. Απέναντι βρίσκεται η Λευκίμη της Κερκύρας και λίγο νοτιότερα, οι Παξοί και οι Αντίπαξοι. Στο εσωτερικό του κόλπου τα βάθη είναι μεγάλα , ενώ οι ακτές είναι σχεδόν στο σύνολο τους βραχώδεις.
Προς την ενδοχώρα και στους πρόποδες των βουνών εκτείνεται ο κάμπος της Πλαταριάς έκτασης περίπου πέντε χιλιάδων στρεμμάτων. Η εδαφική επιφάνεια της Πλαταριάς είναι περίπου 13 τετ.χλμ.

Σύμφωνα με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, στη θέση της σημερινής Πλαταριάς προϋπήρξε η αρχαία Καλαμίνη ή Καλαμωνία του Στέφανου Βυζάντιου και κατά τον Πτολεμαίο η "Αλμίνη". Ο τόπος αυτός άρχισε να κατοικείται από το 1300 μ.Χ. με την κάθοδο νομάδων από τα γύρω υψώματα και από άλλες περιοχές, οι οποίες παρείχαν προστασία από τους πειρατές. Το 1730 ήταν πια συγκροτημένη χριστιανική κοινότητα, η οποία μάλιστα άντεξε στο βίαιο εξισλαμισμό, τον οποίο επέβαλε σε δεκατρία χωριά της Θεσπρωτίας ο εγκατεστημένος από την Πύλη Οθωμανικής Βείζ Πλαταριάς, Αιγύπτιος στην καταγωγή.

Οσον αφορά την ονομασία της Πλαταριάς και σύμφωνα με τις μαρτυρίες των παλαιοτέρων αλλά και τοπικών ιστορικών ερευνητών εμφανίζονται δύο εκδοχές: Η πρώτη εκδοχή είναι ότι η Πλαταριά ονομάστηκε έτσι λόγω του «πλάτους» του κάμπου. Η δεύτερη πιθανή εκδοχή είναι ότι η Πλαταριά οφείλει το όνομα της στην ύπαρξη ενός μεγάλου πλατάνου.

Ο πληθυσμός το 1928 ήταν 128 κάτοικοι. Το 1951 είχε 318 κάτοικους Το 1971, 450 ενώ στην απογραφή του 2001 αριθμούσε 955 κατοίκους . Σήμερα ξεπερνά τους 1.000 μόνιμους κάτοικους ενώ κατά τους θερινούς μήνες ο αριθμός αυξάνεται σημαντικά.

Η Πλαταρία διοικητικά υπήρξε έδρα κοινότητας της άλλοτε επαρχίας Θυάμιδος του νομού Θεσπρωτίας και περιελάμβανε και τα χωριά Βρύση και Σκεπετό . Στην πορεία υπήρξε η έδρα του Δήμου Συβότων ενώ σήμερα ανήκει ως δημοτικό διαμέρισμα στον Δήμο Ηγουμενίτσας.

Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του ‘60 παρατηρήθηκε μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα από την Πλαταριά προς την Γερμανία ,το Βέλγιο και την Αμερική γεγονός το οποίο παρά τις πολλές αρνητικές επιπτώσεις του ωφέλησε οικονομικά και πολιτισμικά την περιοχή.
Μετά τον μεγάλο σεισμό του 1980 ο οποίος προκάλεσε σημαντικότατες υλικές ζημιές, οι περισσότεροι κάτοικοι της Πλαταριάς μετακινήθηκαν από τα «ορεινά» σημεία του χωριού και εγκαταστάθηκαν στην παραλία, δημιουργώντας έναν μοντέρνο οικισμό με σύγχρονη ρυμοτομία και καλαισθητες κατασκευές.

Σήμερα η Πλαταριά είναι ένα πολύ γραφικό χωριό, με μαρίνα υποδοχής σκαφών αναψυχής, , κοινόχρηστους χώρους και χώρους πρασίνου οργανωμένες παραλίες και άνετη στάθμευση.
Η ραγδαία τουριστική ανάπτυξη και οι ανάγκες για τη φιλοξενία των επισκεπτών , είχαν ως αποτέλεσμα την δημιουργία πολλών και σύγχρονων ενοικιαζόμενων δωματίων , ξενοδοχείων , εστιατορίων και καφέ που προσφέρουν χαλάρωση και ηρεμία γι αυτούς που αποζητούν ήσυχες διακοπές.

Oι οργανωμένες και πεντακάθαρες παραλίες της καθώς και οι σύγχρονες υποδομές την έχουν ανεβάσει στην προτίμηση των ελλήνων αλλά και ευρωπαίων τουριστών.

Στην ευρύτερη περιοχή, υπάρχουν πολλά όμορφα μέρη και αξιοθέατα που αξίζει να επισκεφθείτε. Η Πλαταριά μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο και για μια διαδρομή στα Ιστορικά και φυσικά μνημεία της Ηπείρου.

Γιάννης Στάθης

Βιβλιογραφία ,
www.platariotika.gr
Eγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΥ
Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ
Εκδόσεις Δομή , Νομός Θεσπρωτίας , Ήπειρος
Ήπειρος, πλήρης ταξιδιωτικός οδηγός Explorer
DK Eyewitness Travel, Greece Athens and the Mainland
National Geographic Traveler ΗΠΕΙΡΟΣ
Ιστορικοί Περίπατοι ανά τη Θεσπρωτία , Θεσνικη 1976 Σ. Μουσελιμη
Αρχαιότητες της Θεσπρωτίας , Ιωάννινα , Σ. Μουσελιμη

read more

Οι εκκλησίες της Πλαταριάς

"για ποιόν χτυπάει η καμπάνα ;". Γιάννης Στάθης , Πάτερ Θεοχάρης

Γράφει ο Γιάννης Στάθης

Η ορθοδοξία είναι αναμφισβήτητα το στοιχείο το οποίο  εδώ και τόσα χρόνια έχει καταφέρει να κρατήσει σε συνοχή ολόκληρο το έθνος μας και να διατηρήσει τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμά μας.  Οι κάτοικοι της Πλαταριάς είναι βαθιά θρησκευόμενοι  άνθρωποι σε κάθε έκφραση της καθημερινής τους ζωής.  Την απόδειξη του ισχυρισμού αυτού την παρέχει το ίδιο το χωριό το οποίο είναι γεμάτο  από εκκλησίες χτισμένες από τους ίδιους τους χωριανούς. Οι μεγάλες γιορτές της ορθοδοξίας ,οι στενά συνδεδεμένες με την πίστη ,τιμώνται με ξεχωριστή μεγαλοπρέπεια και τα πατροπαράδοτα έθιμα διατηρούνται αλώβητα από το πέρασμα του χρόνου.

Η ενορία της Πλαταριάς ονομάζεται ενορία Παμμεγίστων Ταξιαρχών και αποτελείται από τρεις ναούς . Τον Καθεδρικό ναό των Αγίων Ταξιαρχών , Τον ιερό ναό του Αγίου Βασιλείου και τέλος τον ναό της Αγίας Παρασκευής.

Άγιοι Ταξιάρχες .

Ο ναός των Αγίων Ταξιαρχών βρίσκεται στο ορεινό τμήμα της Πλαταρίας και μέχρι την κάθοδο των χωριανών στην παραθαλάσσια περιοχή, αποτέλεσε την βασική εκκλησία , το κέντρο της θρησκευτικής και κοινωνικής ζωής για αιώνες.

Σύμφωνα με πληροφορίες της εφορίας αρχαιοτήτων Ιωαννίνων εκτιμάται ότι η Εκκλησία κατασκευάστηκε το 1600.  Έκτοτε δεν σταμάτησε να λειτουργεί ποτέ.  Το 1800 περίπου λεηλατήθηκε και κάηκε από τους Τούρκους .  Ανακαινίστηκε από τους χωριανούς και συνέχισε την λειτουργία της έως το 1979, όπου υπέστη σημαντικές δομικές ζημιές από το μεγάλο σεισμό.  Ανακαινίστηκε πλήρως το 2010 όπου και πήρε τη σημερινή τελική της μορφή.  Μέσα στην Εκκλησία σώζονται μοναδικές αγιογραφίες οι οποίες χρονολογούνται από το 1600.  Στον περίβολο του Ναού των Αγίων Ταξιαρχών βρίσκεται το παλιό νεκροταφείο του χωριού.

Ναός Αγίου Βασιλείου

Ο Άγιος Βασίλειος βρίσκεται στο κέντρο του χωριού . Είναι μια πανέμορφη εκκλησία χτισμένη με κόκκινη πέτρα . Είναι πλέον το κέντρο της θρησκευτικής ζωής της περιοχής.

Οι εργασίες για την κατασκευή του Ναού του Αγίου Βασιλείου ξεκίνησαν στις αρχές του 1960 και ολοκληρώθηκαν το 1964. Ο σημερινός ναός αντικατέστησε τον παλαιότερο ο οποίος βρισκόταν σχεδόν στο ίδιο σημείο και κατεδαφίστηκε με στόχο την ανέγερση του καινούριου.   Με δεδομένο ότι δεν υπήρχε δυνατότητα χρηματοδότησης εκείνη την εποχή η εκσκαφή των θεμελίων πραγματοποιήθηκε με προσωπική εργασία των Πλαταριωτών .  Κάθε οικογένεια έλαβε μέρος στις εργασίες με ένα άτομο αφιλοκερδώς.  Οι ημέρες εργασίας ορίζονταν ανάλογα με τα άτομα που είχε μετά από απόφαση του εκκλησιαστικού συμβουλίου.*    Σήμερα ο ναός του Αγίου Βασιλείου αποτελεί τον βασικό  Ναό της περιοχής λόγω της μετατόπισης του πληθυσμού στα πεδινά.  Ο Ναός ανακαινίστηκε προ πενταετίας .

Ναός Αγίας Παρασκευής.

Αριστερά του δρόμου προς Ηγουμενίτσα, και σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από την Πλαταριά, βρίσκεται το εξωκλήσι της Αγ. Παρασκευής. Κοντά στον σημερινό Ναό σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες στην υστεροβυζαντινή  εποχή (Ενετοκρατία) σε κοντινή θέση βρίσκονταν Μοναστήρι.  Σήμερα μπορεί κανείς με δυσκολία  να δει τα ερείπια της παλαιάς Εκκλησίας και ένας από τους  βασικούς στόχους της τοπικής Εκκλησίας είναι η ανάδειξή τους.

 Η σημερινή Εκκλησία κατασκευάστηκε από τον εργολάβο μηχανικό Χριστόφορο Παπαδόπουλο και λειτούργησε για πρώτη φορά στις 24/07/1966.  Ο Παπαδόπουλος είχε αναλάβει την διάνοιξη και κατασκευή του οδικού δικτύου της περιοχής.  Σε ένα δρομολόγιο με φορτηγό της εταιρίας του γεμάτο εργάτες το οποίο οδηγούσε ο ίδιος, συνέβη ατύχημα.  Πλησίον του σημείου που βρίσκεται σήμερα ο Ναός έχασε τον έλεγχο του οχήματος και έπεσε στον γκρεμό.  Σύμφωνα με μαρτυρία του ιδίου κατά την ώρα της πτώσης εμφανίστηκε μία γυναικεία μορφή η οποία του είπε «Μη φοβάσαι! Δεν θα πάθετε τίποτα! Έχεις εμένα μαζί σου».  Πράγματι, δεν έπαθε κανείς τίποτα και ο Παπαδόπουλος επισκέφθηκε την Πλαταριά ρωτώντας τι υπήρχε εκεί προσπαθώντας να δώσει μια εξήγηση σε αυτό που του συνέβη.  Ανακάλυψε ότι στο σημείο του ατυχήματος υπήρχαν τα ερείπια του αρχαίου Ναού της Αγίας Παρασκευής και προς τιμήν της προχώρησε στην κατασκευή της σημερινής Εκκλησίας.  Η Εκκλησία, το 2006 ανακαινίστηκε πλήρως και απέκτησε πλέον  και περιουσιακή υπόσταση.  Εκατοντάδες γάμοι και βαφτίσεις από Έλληνες και αλλοδαπούς ορθοδόξους τελούνται στον Ναό κάθε χρόνο.  Αποτελεί σημείο αναφοράς για την Πλαταριά.  Ο Εορτασμός της Αγίας Παρασκευής γίνεται στις 26 Ιουλίου κάθε χρόνο με την διεξαγωγή μεγάλου πανηγυριού στο κέντρο του χωριού. Τα παλαιότερα χρόνια το πανηγύρι γινόταν στον προαύλιο χώρο του ναού της Αγίας Παρασκευής.  Τα τελευταία χρόνια σε συνεργασία με τον εκπολιτιστικό σύλλογο , μεταφέρεται στα πλαίσια του εορτασμού η εικόνα της Αγίας Παρασκευής δια θαλάσσης με καΐκι, από την Εκκλησία στο λιμάνι του χωρίου  όπου ακολουθεί λιτανεία και οι τιμές που αρμόζουν στην Αγία.

Λόγω της πανέμορφης τοποθεσίας και της εύκολης πρόσβασης, αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες.

Στην οδυνηρή αὐτή οικονομική κρίση, η ενορία της Πλαταριάς δεν έχει παραμείνει απαθής .  Το αντίθετο μάλιστα. Σήμερα επιτελεί πολύ σημαντικό κοινωνικό έργο πραγματοποιώντας συσσίτια και άλλες κοινωνικού χαρακτήρα δραστηριότητες.

Ο Ιερέας του χωριού σήμερα είναι ο Πάτερ, Θεοχάρης Νικολάου.  Γεννήθηκε στην Πλαταριά το 1965.  Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά, τον Νίκο και την Ευθαλία.  Υπήρξε για αρκετά χρόνια επιχειρηματίας στην Πλαταριά .  Αποφοίτησε από την Ιερατική σχολή Φλώρινας,  χειροτονήθηκε  Διάκος το 2001 και έγινε Ιερέας το 2002.   

Σαφώς και δεν θα μπορούσαν να καλυφθούν τέσσερις αιώνες συνολικής ιστορίας των εκκλησιών της Πλαταριάς μέσα σε λίγες λέξεις . Θα ήταν αδύνατο . Ωστόσο σε προσωπικό ταπεινό επίπεδο , έχοντας ζήσει αρκετές σημαντικές προσωπικές και οικογενειακές στιγμές , θεώρησα ότι πρέπει να κάνω αυτήν την προσπάθεια με όσες παραλείψεις και όσα λάθη μπορεί να κάνει κανείς όταν προσπαθεί να συμπυκνώσει ιστορία αιώνων..

Ευχαριστώ από βάθους καρδιάς τον εξαιρετικό φίλο ,Πάτερ Θεοχάρη για τον χρόνο αλλά και για την ευγένεια να με βοηθήσει σε αυτή την προσπάθεια. Και είναι φυσικά μόνον η αρχή.

*Επίσης θα ήθελα να αναφέρω και μια σημαντική πηγή ιστορικών πληροφοριών, το πληρέστατο βιβλίο του Χρήστου Ευαγγέλου με θέμα « Ιερείς που υπηρέτησαν στην ενορία Ταξιαρχών Γαβριήλ και Μιχαήλ Πλαταριάς» . Διαβάζοντας το , πραγματικά νιώθεις ότι ταξιδεύεις στην ιστορία της Πλαταριάς μας.

read more